تا كي به تمنّاي وصال تو   يگانه      اشكم شود از هر مژه  چون   سيل   روانه

خواهد بسر آيد شب هجران تو يا نه ؟     اي تير  غمت را دل  عشّاق  نشانه!

                            جمعي به تو مشغول و تو غايب ز ميانه

رفتم به در صومعه­­^ء عابد  و زاهد     ديدم  همه را پيش رخت ،  راكع و   ساجد

در ميكده رهبانم و در صومعه زاهد   گه  معتكف ديرم و گه ساكن مسجد

                            يعني كه تو را مي طلبم خانه به  خانه

هر در كه زنم صاحب آن خانه تويي تو !     هر جا كه  روم ،پرتو كاشانه  تويي  ،تو!

در ميكده و دير كه جانانه تويي تو     مقصود من از كعبه و بتخانه تويي تو!

                             مقصود تويي ، كعبه و بتخانه بهانه       "شیخ بهائی"