ن و القلم و ما یسطرون

 

 

سپاس مدام و مستدام مصّور هستي را كه مبدع بدايع است وبه قلم صنعش نگارنده

 

صحيفه هستي  ، اوست كه با رمز حكمتش صنايع را بياراست و از چشمه فيضش كثرات

 

  را   برافراشت  و  از سر وحدتش هیچ نکاست .سخن در هنر بسیار  و مجال نگارش است 

 

آنانكه مستغرق جمال حقّند و متاع عالمين را چون سپند در آذر عشق او سوختند و سروند كه:

 

اين همه عكس و مي و نقش نگارين كه نمود          يك فروغ رخ ساقيست كه در جام افتاد

 

 

و...امّا هنر خوشنويسي ، شرافتش به شرافت قلم و تقدسش قسم حقتعالي است كه فرمود :

 

«ن و القلم و ما يسطرون »

 

و همواره كلك خيال انگيز و سر انگشتان سحر آميز خوشنويسان چشمها را به ضيافتي معنوي

 

 خوانده و بر قامت كلام وحي و كلمات معصومين عليهم السّلام و ادبيات  برخاسته  از  مشكوه

 

 وحي جامه اي از لطافت و زيبائي پوشانده و طراوتي مضاعف  را  موجب  گرديده  است  و

 

 نستعليق  كه عروس خطوط اسلامي لقب يافته در اوج اقتدار و زيبائي و لطافت  و  طراوت ،

 

روحيات و  عواطف خوشنويس را در بهترين صورت و نيكوترين هندسه به نمايش ميگذارد .

ما  بدين  در  نه  پي حشمت و جاه  آمده ايم           از  بد   حادثه   اينجا   به   پناه   آمده ايم

 

رهرو    منزل   عشقيم  وز    سر حد   عدم              تا به اقليم وجود  اين  همه راه  آمده ايم

 

سبزه  خط  تو  ديديم  وز   بستان     بهشت            بطلب  كاري   مهر گیاه             آمده ايم

 

با چنين گنج  كه  شد  خازن او  روح   امين             به گدائي  به  در   خانه   شاه     آمده ايم

 

لنگر   حلم  تو  اي  كشتي  توفيق  كجاست          كه درين بحر كرم غرق  گناه         آمده ايم

 

آب رو   ميرود   اي   ابر   خطاپوش     ببار               كه  به  ديوان  عمل  نامه سياه   آمده ايم